Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία η θυμόλη δρα κατά της βαρρόα κυρίως με την εξάτμιση. Η έντονη μυρωδιά της όμως ενδέχεται να ζαλίσει το σμήνος , το οποίο με τη σειρά του έχει τάση για παραπλάνηση ή λεηλασία. Σε ακραίες περιπτώσεις , οι μέλισσες ενοχλημένες από τη μυρωδιά, ενδέχεται να εγκαταλείψουν την κυψέλη*.
Επίσης, η εξωτερική θερμοκρασία πρέπει να υπερβαίνει τους 20^οC, διότι διαφορετικά αργεί η εξάτμιση της θυμόλης και η μειώνεται η αποτελεσματικότητα δράσης της.
Η αποτελεσματικότητα της φέρεται να φτάνει το 80% και συνίσταται η χρήση της αμέσως μετά τον τρύγο. Αργότερα βέβαια όταν ο γόνος θα είναι σχεδόν ανύπαρκτος επιβάλλεται η χρήση κάποιου άλλου φαρμάκου για μέγιστη αποτελεσματικότητα.
Κατά την άποψη μου, δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε αποκλειστικά ένα μέσο καταπολέμησης της βαρρόα. Αυτή η πρακτική το μόνο που κάνει είναι να αρχικά να δίνει κάποια αποτελέσματα, όμως στη συνέχεια να καταστεί τη βαρρόα ανθεκτική σε αυτό το μέσο καταπολέμησης και στην ουσία να μη γίνεται δουλειά. Άρα , κατά τη γνώμη μου πάντα, το σωστότερο θα ήταν μια κυκλική χρησιμοποίηση των εγκεκριμένων σκευασμάτων. Τα ισχυρότερα να τα χρησιμοποιούμε όταν απουσιάζει παντελώς ο γόνος, τα δε ηπιότερα ( και οικολογικότερα, όπως η θυμόλη) όταν είναι αναγκαία η επέμβαση με την παρουσία γόνου. Κάθε φορά όμως να χρησιμοποιούμε διαφορετικό τρόπο καταπολέμησης ώστε να αποφεύγουμε τη δημιουργία ανθεκτικής βαρρόα.

Υλικά :
½ κιλό θυμόλη , 1/2 λίτρου οινόπνευμα.
Λωρίδες από χαρτόνι 30 Χ 5 εκ. και πάχους 1.5 χιλ.

Προετοιμασία:
Διαλύστε τη θυμόλη στο αλκοόλ και μουλιάστε τις λωρίδες σε αυτό το διάλυμα για δέκα περίπου λεπτά. Αφήστε το οινόπνευμα να εξατμιστεί από τις λωρίδες για μισή περίπου ώρα.

Τρόπος Χρήσης:
Χρησιμοποιούνται δύο χαρτονένιες λωρίδες ανά κυψέλη. Τοποθετούμε κάθετα τις λωρίδες στα πλαίσια, μία στο μπροστινό μέρος και ία στο πίσω μέρος της κυψέλης. Επαναλαμβάνουμε σε δέκα με δεκαπέντε μέρες

Ο τρόπος χρήσης προτείνεται από τον Henri Clement συγγραφέα της ¨Σύγχρονης Μελισσοκομίας¨

* Ένας φίλος και επαγγελματίας μελισσοκόμος (περί τα 500 μελισσοσμήνη) , αντιμετώπισε το εξής πρόβλημα τον περασμένο χειμώνα: Χρησιμοποίησε έτοιμες χειμερινές τυποποιημένες τροφές που περιείχαν θυμόλη, και μετά την τοποθέτηση τους πάνω από τη μελισσόσφαιρα στην επόμενη επίσκεψη διαπίστωσε ότι η μελισσόσφαιρα είχε μετακινηθεί και φύγει από κάτω από το ζυμάρι. Τυχαίο; Μπορεί; Αυτός πάντως το απέδωσε στη θυμόλη, η οποία ίσως ήταν σε μεγαλύτερη από την σωστή συγκέντρωση στο ζυμάρι.